اي ماجراي شعر و شبهاي جنون من….. آخر چگونه سر كنم بي ماجرا امشب؟

 

ديريست كه در اين جادوي نقره فام مهتاب،چشمانم خورشيد را به نظاره نشسته است

براي گفتن حال اين روزهايم كه رنگ آفتاب و باران را به خود گرفته است،بايد گريزي به گذشته زد،اين بار ولي با احساسي ديگر

    نفَسم فرو مُرد با نفَست!

          قلبم باز ايستاد با قلبت!

                 زندگي ام پايان گرفت.

                                هيچ چيز برايم نمانده است!

                    جز عشقي كه تو آوردی     همواره،همواره       با خود دارم عشق تو را

                  مرگ         دوستي كه هرگز ملاقات نكرده ايم،

                     صدايی       كه نشنيده ايم،

                                        چهره اي كه نديده ايم.....

                                 مرگ         ناديده رفتن است،

                                         مرگ         رفتن به فراسوست،

                                                  مرگ          گام برنهادن است......

            مرگ      پژمردن است...       چونان نوري كه غروب هنگام     

                               از آسمان فرو مي خزد               مهربانانه و با زيبايي خاموش....

                       مرگ         برگي ست در دام جريان

            آنسان دور         كه ما را ياراي دست يافتن به آن نيست،         از ساحل....

                  مرگ          راهي ست كه در آن گام ننهاده ايم، 

                                        مكاني كه نديده ايم،       دوستي كه ملاقات نكرده ايم......

                               رفتن است         و در رسيدن،

                                         عزيمت است          و ورود،

                                                      پايان است         و آغاز....

                  مرگ       چيزي نيست جز راهروي

                        كه محبوبمان آن را درنورديده و ما را به انتظار نشانيده است!

                   آه،.....

                   بي تو آغوشم تهي است!......

                   قلبم          يكّه و تنها       در دل شب       مي گريد....

                                   امّا تو اينجا نيستي!

                                             هيچ اشكي ديگربار

                                                         تو را به آغوش من باز نخواهد آورد!

                    مهر من          آنسان نيرومند نبود             كه تو را نگاه دارد،

                              امّا آنسان پرنيروست          كه تو را پي گيرد         و بيايد،

                              اگر چه همه ي ذرّات ابدی

                                                        تمامي برآنند

                                                             كه ما را از يكديگر جدا سازند!.....

               بگذار       براي آنچه از دست داده ايم      نگرييم.....

                       هر غمي را          پاياني ست،            بيرون از تاريكي يأسمان....

                      روزی            اميد شعله برخواهد كشيد    چونان خورشيدي نجيب،

                          و گرمي بخشمان خواهد بود به نشاط    ديگر بار!                                           

                            چشمانت را از گذشته برگير و       بازگرد،

                                      تا روياروي شوي         با آينده....

                      اين تنها راه توست          به آرامش....

              و در پايان،         ما هر كدام،         دست در دست عشق خواهيم نهاد

                  و گام برخواهيم داشت،امن           از دل تاريكی       به سوي نور....

            خدانگهدار،        عزيزترينم

                                      تو امّا          پيش رفتي

…...

                                             من امّا         به دنبال مي آيم،

                                          و سرانجام مي دوم          در آغوشت ديگربار

                                                                      و مي خندم

                                                             به سالياني

                                كه ميان ما جدايي درافكند

….......

                                                                                              جوآن والش انگلاند

   

/ 18 نظر / 8 بازدید
نمایش نظرات قبلی
amir

منتظر حرفای جديدتون هستم ... شعراتون آرامش بخش... رودتر بنويس... راستی قصه من هم آپديت شد

ترسا

بلاگ خوبی داری.....می خوانمت. دقيق. خط به خط

saeed

salam/bade modatha ye matn peyda kardam ke mitoonam roosh fekr konam zibaee va pormanaee in matn ehtiaj be tarif nadare chon joloye roomoone vaghti ke ye matne ghashang mibinam doost daram bash dargir sham /janane bood merci

hamid

مثل هميشه زيبا و پر احساس

tara

سلام.آيديت نمی کنی

mohsen

سلام من اينجارو تازه پيدا کردم ...خيلی زيبا بود..موفق باشين